Sin City

In een duistere en gewelddadige metropool is de politie zo corrupt als de straten dodelijk zijn. De gespierde kolos Marv (Mickey Rourke) is een bijna onoverwinnelijke straatvechter, die op zoek gaat naar degene die de mooie Goldie in haar slaap heeft vermoord. De ex-fotograaf Dwight (Clive Owen) heeft per ongeluk een beruchte politie agent gedood en probeert dit uit alle macht te verbergen. En dan is er nog Hartigan (Bruce Willis), een rechercheur die op het punt staat met pensioen te gaan maar achter de tralies komt te zitten voor een misdaad die hij niet beging.
Bekijk trailer

Bewaren:

Delen:

CLOSE X Tip iemand over deze film! |

Sin City

Cast	Bruce Willis, Rutger Hauer, Benicio del Toro, Josh Hartnett, Clive Owen, Mickey Rourke, Jessica Alba
Regie	Robert Rodriguez, Frank Miller
Waardering:	N.A.
Kijkwijzer:
Beschikbaar in:

Sin City

Gemiddelde waardering: N.A.

---

Wil je zelf een review schrijven? Log dan eerst in op de website! Klik hier om direct in te loggen.

19-11-2007 - Filmfocus
Bij deze review is geen cijfer gegeven
'Sin City' is een bijzondere film, die een wagonlading aan invalshoeken geeft voor een bespreking. Ik zou kunnen orakelen over de moed van Robert Rodriguez om voor deze film uit de vakbond voor regisseurs te stappen zodat hij comic-legende Frank Miller een co-regie credit kon geven. Of over het feit dat 'Sin City' één van de eerste vier films is die de afgelopen tijd zijn uitgekomen die behalve de acteerprestaties bijna geheel uit de computer zijn getoverd. Of misschien over de wijze waarop Rodriguez een adaptatie heeft gemaakt van drie verhalen uit de legendarische comic-reeks 'Sin City'.

Dat zou ik kunnen doen. Maar ik doe het niet, want ik wil mijn lofzang op deze uitzonderlijke filmprestatie niet bezoedelen met triviaal geneuzel dat je op elke andere site kan lezen. 'Sin City' is in al zijn perfide, bloederige directheid tegenstrijdig genoeg een van de meest pure filmische genoegens die dit jaar aan de cinematografische fijnproevers aangeboden zal worden en dat is bijzonder prijzenswaardig.

De verhaallijnen mogen als bekend worden verondersteld, en hoe minder ik erover vertel, des te beter. Alhoewel op het eerste gezicht 'Sin City' de esthetiek (zowel in beeld als geluid) en archetypes van de film-noir (en het ietwat over-the-top acteerwerk) combineert met het overdadige bloedvergieten en postmodernistische hipheid van de Nouvelle Violence om zo te komen tot "pulp-noir", bevatten de verhalen tevens elementen uit de legenden en sagen rond Koning Arthur. Hartigan verwijst naar zichzelf als Galahad, de meest nobele, pure ridder uit het gezelschap van de ronde tafel, en Dwight wordt aangesproken met Lancelot. Dit zijn niet alleen leuke literaire verwijzingen, maar tekenend voor de bijna mythische proporties van de verhalen van Miller. In de decadente, gedegenereerde wereld van 'Sin City' zijn zij de laatste twee schijnende bakens voor moed en gerechtigheid die tegen beter weten in alles durven op te offeren voor datgene (of diegene) waar ze in geloven.

Marv is daarentegen niet zozeer een ridder, maar eerder een bijna onstuitbare Golem die zich een weg baant door het schuim der aarde om wraak te kunnen nemen. Het is ook niet verwonderlijk dat hij zijn eerste gevecht tegen Kevin verliest als deze zijn gezicht en voorhoofd open haalt, net zoals de Golem alleen uitgeschakeld kon worden als de letters op zijn voorhoofd werden uitgewist. Deze diepere betekenissen zorgen ervoor dat 'Sin City' meer is dan alleen maar bloeddorstig, spectaculair vermaak. 'Sin City' is een moderne mythe die een blik gunt in de duistere dieptes van ons onderbewustzijn.

En na al dat geneuzel komt natuurlijk de vraag: is het leuk? Tenzij je flauw valt bij het zien van bloed, was er geen enkel moment in de film waarin ik Marv niet kon citeren als hij zegt: "I don't know about you, but I'm havin' a ball..." (terwijl hij een slechterik met zijn smoel over het asfalt sleept terwijl hij met een moordvaart in een sportwagen aan het jakkeren is).

Het probleem met 'Sin City' is zelfs dat voor een film die zoveel verschillende, herkenbare elementen combineert, het alsnog bijna onmogelijk is om niet-ingewijden duidelijk te maken hoe geweldig origineel en briljant het eindresultaat is zonder je een huigverstuiking te citeren. 'Sin City' steekt in zijn onwankelbare uitmuntendheid boven al het vergelijkingsmateriaal uit.

Daarom kan ik niet anders dan citeren uit 'Sin City' om mijn waardering voor Miller en Rodriguez te tonen. In de woorden van Dwight: "You're an angel. You're a saint. You're Mother Teresa. You're Elvis. You're God." En aangezien Robert van plan is om alle verhalen in de 'Sin City' cyclus te verfilmen, heb ik, samen met alle andere filmfreaks, weer wat om naar uit te kijken.

Luuk van Huët


Second Opinion

In de openingsscène van 'Sin City' wordt een mooie jonge vrouw op koelbloedige wijze geliquideerd door een charmante huurmoordenaar. En daarmee is gelijk de toon van de film gezet. In deze stad vol zonden barst het van grof geweld, moordenaars en corrupte politieagenten. In een duistere wereld vol donkere steegjes vecht iedereen voor wat hem lief is. In totaal is er uit vier van Frank Miller's graphic novels geput voor de plot van 'Sin City'. De verhaallijnen lopen langs elkaar heen en worden op niet chronologische volgorde verteld worden, maar dezelfde personages duiken wel telkens weer op.

Een film vol met gewetenloos geweld, dat moet Quentin Tarantino ongetwijfeld aangesproken hebben. En aangezien hij Rodriguez ook nog iets tegoed had, heeft hij voor het prestigieuze bedrag van 1 dollar een bijzonder komische scène geregisseerd. Dwight (Clive Owen) heeft een aantal lijken in zijn auto die gedumpt moeten worden. Ze passen niet allemaal in de kofferbak, dus uit ruimtegebrek zit het lijk van Jackie Boy (Benicio Del Toro) naast hem op de passagiersstoel. Maar hoezeer zijn keel ook opengesneden is, Jackie's mond is nog niet gesnoerd!

Robert Rodriguez en Frank Miller zijn er goed in geslaagd om de sfeer van de gewelddadige strips over te brengen naar het grote doek. Het sterk gestileerde resultaat is een ode aan het film noir-genre uit de jaren '40 van vorige eeuw. Net als deze films is 'Sin City' zwart-wit, maar dan wel met af en toe wat ingekleurde stukken. Ook de link met de strip blijft duidelijk aanwezig. Zo zijn bijvoorbeeld de tekstballonnetjes waarin te lezen valt wat een figuur denkt vervangen door voice-overs en blijven de personages dezelfde stereotypes die ze in de originele verhalen van Frank Miller al waren.

Gelukkig wordt er eveneens geen tijd verspild aan diepgang en karakterontwikkeling, zodat de kracht van het origineel ook in de film bewaard blijft. Het zijn stoere macho's en sexy vrouwen die erop los schieten en zich niet bezig houden met onbenullige zaken als schuldgevoelens en verdriet. Er wordt heel wat afgemept en gemoord, maar het is eerder grappig dan dat het shockerend wordt, omdat het op zo'n niet realistische manier wordt weergegeven.

'Sin City' is niet de standaard stripverfilming, die inspiratieloze regisseurs maken om hun hypotheek te kunnen blijven betalen. 'Sin City' is een kunstwerk op zichzelf, waar allerlei talenten zich van hun beste kant hebben laten zien. Het is dan ook een waar genot om in deze stad vol zonden te kunnen vertoeven.

Kita van Slooten

Sin City

Geef de film een cijfer: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10